LenteDozijnhike

De Lente Dozijnhike

De lentehike was gepland voor eind maart, maar toen waren er geen deelnemers. Met een tussenronde om te peilen wie interesse had werd 23 en 24 mei 2009 gekozen. De deelnemers waren Chiara, Gerard, Simone, Nicole, Angelique, Raymond, Roel H, Ben, Margriet, Wouter en Rebo.

Over de locatie werden op deze website vooraf weer enkele hints gegeven en werden de deelnemers per mail voorzien van informatie.

Het was de 12de (dozijn) hike die gehouden werd, en aan dit heugelijke feit werd af en toe aandacht aan geschonken.

Ben en Rebo maakten een kleine 200 foto's waarvan hier beneden een selectie te zien is.

Zaterdagmorgen druppelde de deelnemers binnen. Raymond heeft zich op het laatste moment helaas moeten afmelden. Maar daarmee gingen nu voor de eerste keer evenveel vrouwen als mannen mee. En dat op een hike waar géén toiletgebouw was en géén luxe stoeltje mee mochten! De locatie was door een enkeling met de gegeven hints ontdekt. Voor diegene die het niet wisten: het werd een Labelterrein van Scouting Nederland met de naam 'De Malpiesche Bergen' te Borkel en Schaft, en dat ligt onder Valkenswaard.

Met drie auto's gingen we naar Leende. Daar werden de auto's in een mooie woonwijk achtergelaten. Eén auto werd naar het eindpunt gebracht. Maar voor het zover was hadden we 12 cakejes: voor elke hike één. In de tussentijd dat de auto's werden gebracht stippelden de achterblijvers de route uit.

Gewapend met een extra 1:25.000kaart (geleend van de kampplaats!), werd het dorpje Leende verlaten en geruild tegen de Leenderbossen. Een groot bos, vlak, frisse reuk (de ander vindt dat dan weer stinken) en heel veel bomen. Voor we op weg waren was het rond half twaalf en dan is het al snel tijd voor de middagpauze

Nicole moest op verzoek van velen zich geregeld insmeren tegen de warme en felle zon. Dat deed ze vele keren gehoorzaam.

De hike ging verder en het bewijs is geleverd dat je in Nederland lang door de bossen kunt hiken zonder iets van huizen tegen te komen. Het voelt wel als een warme deken als je het straatnaambordje tegenkomt met Maastrichterweg. Onderweg waren er ook grote veen en slootjes waar je overheen kan springen.

Het riviertje de Dommel werd genaderd en wel juist op die plek waar Scouts tijdens hun zomerkamp hun eindpunt hadden van een kanotocht. Omdat het zo'n warm weer was werd ook besloten op een terras enige verkoeling tot ons te nemen. Maar het was zelfbediening, alhoewel?

En weer ging de hike verder. Gerard en Ben hebben de landkaart het meeste in hun handen gehad. Het lukt natuurlijk nooit om met zijn allen naast elkaar te lopen. Daarbij komt dat de een een sneller wandeltempo heeft dan de ander. Voor de mensen met een iets lager wandeltempo konden dan zo dan wel de wandelstappen van hun voorgangers analyseren. Ondertussen was er ook weer een korte pauze. Stapje voor stapje kwamen we korter bij het eindpunt. Op een kruispunt in de buurt stonden grote feesttenten die dezelfde avond nog het nodige gebonk zouden voortbrengen. Maar er waren ook asperges te koop, en die werden aan de maaltijd van Ben en Margriet toegevoegd.

We kwamen op het eindpunt aan, de Malpiesche Bergen. Het terrein dat voor ons gereserveerd was moesten we delen met een andere groep, maar er was ook een groter terrein dat we voor ons zelf konden hebben. Dat werd de keuze. Er klaagde iemand uit ons midden over eikels op de grond. Op dat ene kleine moment keek de beheerder als een eikel. We zaten namelijk in een dennebos en in geen velden of wegen was een eikenboom te zien.

De bagageauto werden uitgeladen, de Kameeltent opgezet (met korte scheerlijnen en korte pootjes) en hout werd gesprokkeld. In de tussentijd werden de andere auto's opgehaald. En toen was het tijd om te koken. Behalve Ben en Margriet en Nicole en Simone had ieder een eigen potje klaar gemaakt. En het mag gezegd worden, de maaltijden worden steeds creatiever. En nóg smakelijker, met half doorbakte biefstukje, aardbeien, sla, gekruide aardappelen en allemaal volgens de schijf van vier. Chiara was iets minder gecharmeerd. Of dat door de maaltijd kwam of door de foto is de fotograaf nog niet helemaal duidelijk (ahum).

Met één streek aan de firestok werd het vuur aangemaakt. Het vuur mocht voor de beheerder geen twee meter worden, dus daar zijn we de hele tijd mooi boven gebleven.... Nee hoor, een heel beschaafd vuurtje waar je lekker kortbij kunt blijven zitten. Toen het begon te regenen gingen we nog korter bij elkaar zitten. Rond half twaalf ging de eerste ploeg naar bed, rond één uur de tweede ploeg.

's Nachts regende het zachtjes op de tent, liep er af en toe een klein diertjes over het dak van de tent en werden alle nootjes en Nibbits uit de zakjes gesnoept die bij het kampvuur waren blijven liggen. Het was een geweldige ochtend met die zon in het bos. De avond ervoor hoorden we van twee kanten gebonk uit feesttenten komen, deze ochtend was het helemaal stil. Er werd ontbeten en hierna werd alles afgebroken en opgeruimd.

In de lijn van de traditie wordt er iets van onderweg meegenomen om aan het 'stamwiel' in het staflokaal te hangen. Besloten werd dat iedereen minimaal een dennenappel bijdroeg en dat we uiteindelijk 12 dennenappels zouden ophangen. Er lagen er genoeg op de grond.

Bij de kampstaf kocht iedereen een badge van het terrein en kochten nog enkele mensen een speldje van de labelterreinen.

Het zondagochtendprogramma was de Achelse Kluis. Een abdij (met brouwerij) op de rand van België en Nederland. We keken er even rond.

Van daaruit gingen we een rondje wandelen. Al snel kwamen we een bootje tegen dat vast zat. Chiara heeft het bootje los weten te maken. We liepen weer verder tot een plekje midden in het bos. Daar hielden we pauze. Het lijkt nu net dat pauzeren het grootste tijdverdrijf deze hike was. Maar dat is niet zo! Na een kilometer of vijf, zes zagen we weer de torens van de Achelse Kluis.

....kwamen we weer bij de auto die bij de Achelse Kluis stonden. Terug naar huis (=de Slek) tenten uithangen en dan....

was het toch echt afgelopen. Een prima hike, prima weer, prima slaapterrein, prima omgeving en een prima sfeer. Kortom, de bagage en landkaarten niet te ver weg opbergen..........