Stam

Met de Stam naar de grotten

Dit keer ging de Stam de duisternis in, de grotten om precies te zijn. Op zondag 18 mei 2008 werd door de Stam om 11:00u in De Slek verzameld om van daaruit in auto's naar de grotten te gaan.

Eigenlijk zijn het geen echte grotten, want waar wij naar toe gingen zijn door de mensen ontgonnen, en dan zijn het groeven, maar dat klinkt niet zo lekker.

Angelique, Chess, Gerard, Jos, Peter, Raymond, Rebo en de gidsen (onze) Margriet en (gast) Francesco trokken gewapend met grote benzine- en zaklampen de donkere groeven in......

De bedoeling was om naar enkele leuke en mooie bezienswaardigheden te lopen en verder het ervaren van het lopen door een groot grottenstelsel. In het begin zagen we nog daglicht, de rest van de dag beperkte wij het tot het licht van de lampen die we bij ons hadden.

Niet in elke mergelgrot kom je tekeningen tegen. Wel in deze en daar bevonden zich heel oude bij. Deze tekening komt uit de tijd van Napoleon.

Dit stelsel was door zijn extreme hoogte van gangen en hun ouderdom zeer bijzonder. De eerste gangen werden in 1300, en zelfs mogelijk 300 jaar eerder, gegraven. Aan het uiteinde van een gang was een trap in de mergel gemaakt. Zo handig en veilig als een normale ladder is waarbij je de treden goed kunt vastpakken, zo onhandig en onveilig was dit bouwwerk. Jos durfde zonder problemen naar boven te gaan om een mooie foto van bovenaf te maken.

Je kunt niet alleen traptreden uit mergel halen, je kunt ook mooie bouwwerkjes maken. Wat je hier ziet is 'Amsterdam', wat je ziet is ongeveer een meter breed

En enkele gangen verder zat je weer bij de Akropolis in Griekenland. Of op het Rode Plein te Moskou. Zonder het daglicht te zien reis je toch zo de Wereld door.

En in de tussentijd sjokte de groep van de ene naar de andere gang, wel honderden gangen

Het was er niet echt de tijd van her jaar voor, maar op enkele plekjes kwamen we vleermuizen tegen die hoog tegen het plafond bezig waren met hun winterslaap.

Op enkele plekjes was er toch daglicht te zien. Dit zijn doline's, verzakkingen eenvoudig gezegd. Via zo'n gat kun je met een touw je naar beneden laten zakken of weer eruit te klimmen.

Deze schattige padden wisten wel omlaag te vallen maar konden niet meer terug naar boven springen. Ze probeerden wel, maar als ze sprongen kwamen ze elke keer met hun hoofd aan de zijkant van het gat terecht. En het lukte maar niet om in het gat naar boven te springen. En om met een touw naar boven te klimmen hadden ze te gladde handen voor. Vandaar ze maar beneden bleven. Gelukkig lopen daar beneden geen grote gevaarlijke dieren rond die hun kunnen opeten. Alleen soms een clubje mensen die elke keer met zo'n scherp lampje in hun ogen schijnen.

Van wandelen krijg je honger, en van wandelen in de grotten krijg je het koud door de vocht. Iets warms te eten is dan wel lekker. Voor iedereen werden er een paar heerlijke verse pannenkoeken klaar gemaakt

En waar de ene tevreden was met een 'zoethoudertje', had de ander iets sterkers nodig. Maar alles werd met elkaar gedeeld!

Alles wat we mee naar binnen namen, werd ook weer naar buiten gebracht. Er bleef niets van afval achter. Wel vonden we het gepast om iets aan de muur achter te laten dat herinnerde aan deze stamactiviteit. Aan de ene kant van de gang werd iets ingekrast, aan de andere kant werd iets met houtskool gemaakt

De tocht door de grot gingen verder en kwamen ook vreemde dingen tegen. Een heel sterk kleurverschil in de mergel. En nog iets heel vreemds dat je zelfs zonder licht kon zien. Maar wie of wat dat nu was hebben we niet kunnen achterhalen. Griezelig was het wel.

Na het zien van bovenstaand object was er behoefte ontstaan om weer even wat te drinken.

Er werd nog op een plek een groepsfoto gemaakt, en nog een foto, en nog een foto met een ander toestel, en nog een foto, en nog een foto. En toen met een ander toestel nog een foto en een foto en op een andere plek werd nog een groepsfoto gemaakt, en nog een foto, en nog een foto met een ander toestel, en nog een foto, en nog een foto en toen een met een ander toestel nog een foto en nog een foto.... en toen was het ondertussen nog later geworden.

Gerard ging even met een paal naar beneden, een laatste blik naar een tekening van een (in Maastricht) bekende gids.

En toen was het langzamerhand tijd geworden om weer naar buiten te gaan. Gelukkig wisten onze gidsen de weg weer naar buiten te vinden. Wat zijn wij die gidsen dan toch weer dankbaar! Het was weer een leuke en (ont-)spannende stamactiviteit geweest waarvan we er nog hopelijk veel van mogen meemaken.